Ik ben niet goed genoeg - het (on)zichtbare gevecht in jezelf
Stel je voor. Je relatie is uit en je ligt in bed, de kamer is stil, maar je hoofd blijft maar draaien.
De toekomst die je samen zag, het hele plaatje dat je voor ogen had en zo mooi leek is nu volledig weggevaagd. En hoe vaak je jezelf ook vertelt dat het tijd is om verder te gaan, toch blijft die ene gedachte opduiken:
“Misschien was ik gewoon niet genoeg.”
Niet leuk genoeg.
Niet aantrekkelijk genoeg.
Niet interessant of boeiend genoeg om voor te blijven.
Je kunt nog zo sterk, zelfstandig of succesvol zijn — dit gevoel sluipt tóch naar binnen. Soms fluisterzacht, soms als een kloppende pijn. Het nestelt zich in je hart, in je gedachten, in je lijf. En ineens voelt alles wat je doet of zegt… twijfelachtig.
Veel mensen met een laag zelfbeeld merken dat ze in relaties sneller in emotionele afhankelijkheid belanden. Ze voelen zich vaak onzeker en blijven maar piekeren: Ben ik wel goed genoeg?
In mijn praktijk ontmoet ik vaak mensen die middenin liefdesverdriet zitten. Ze zeggen niet altijd letterlijk: “Ik voel me waardeloos.” Maar ik zie het in hun ogen. In hun houding. In de stille vragen die tussen hun woorden door hangen:
- “Was ik echt niet genoeg voor hem of haar?”
- “Wat als het aan mij lag?”
- “Had ik iets anders kunnen doen?”
Het gekke is: zelfs als je wéét dat je ex ook zijn of haar eigen issues had, blijft dat gevoel knagen. Alsof het feit dat iemand jou niet meer kiest, een bewijs is dat er iets fundamenteel mis is met jou.
En dat is het verraderlijke.
Want het gaat vaak niet alleen over je ex. Het gaat over iets diepers, iets ouds. Over delen in jou die ooit leerden dat je liefde moest verdienen. Dat je jezelf moest aanpassen. Dat je altijd net iets beter, leuker of rustiger moest zijn om erbij te horen.
Reflectievraag #1:
Wanneer hoor jij die stem die zegt dat je niet genoeg was? Wat is meestal de aanleiding?
In het volgende deel kijken we samen waar dat gevoel eigenlijk vandaan komt — en waarom het zó hardnekkig kan blijven zitten, zelfs lang nadat de ander weg is.
Waar komt het gevoel vandaan dat je niet goed genoeg bent?
Je gevoel van “niet goed genoeg zijn” lijkt soms te beginnen bij je ex. Alsof alles prima was, tot de breuk kwam. Maar vaak ligt de wortel veel dieper.
Het stille begin in je jeugd
Als kind heb je iets nodig dat simpel lijkt: het gevoel dat je er mag zijn zoals je bent. Met je vragen, je verdriet, je enthousiasme én je woede.
Maar niet iedereen groeit op in een omgeving waar dat kan. Misschien waren je ouders wel zorgzaam, maar emotioneel onbereikbaar. Of juist onvoorspelbaar. Of hadden ze hoge verwachtingen waaraan je moest voldoen om rust of liefde te voelen.
Langzaam leerde je dat liefde niet vanzelfsprekend was. Dat je je moest aanpassen om erbij te horen. Dat je vooral niet “te veel” of “te ingewikkeld” mocht zijn.
En zo nestelt zich een zin diep in je systeem:
“Zoals ik ben, ben ik niet genoeg.”
Ik denk vaak terug aan een vrouw in mijn praktijk — ik noem haar Noor. Ze was 29 en net verlaten door haar partner. Van buiten leek ze kalm. Maar van binnen zat ze gevangen in één zin:
“Ik ben gewoon niet goed genoeg om iemand bij me te houden.”
Ze vertelde hoe ze in haar jeugd vaak het gevoel had dat ze teveel was. Te emotioneel. Te aanwezig. Haar moeder trok zich steeds terug, vooral als Noor verdrietig was. Dus leerde Noor zich klein maken. Stil. Onzichtbaar. Want dan bleef de rust in huis tenminste bewaard.
Fast forward naar nu: iedere keer dat haar ex afstand nam, voelde ze weer hetzelfde. Niet als volwassen vrouw, maar als dat kleine meisje dat dacht:
“Als ik mezelf maar beter gedraag, misschien blijf je dan wel.”
Reflectievraag #2:
Herken jij dat? Dat je op sommige momenten niet reageert als volwassene, maar als een kind dat zich probeert aan te passen?
Noor ontdekte uiteindelijk dat haar pijn niet alleen over haar ex ging. Het ging over het deel in haar dat ooit besloot dat liefde verdienen betekende dat je jezelf moest wegcijferen.
Dat is wat ik bedoel met identificatieverwarring. Je bent niet dat kleine meisje of jongetje. Maar soms neem je onbewust diens stem over.
Gevoeligheid en temperament
Sommige mensen worden geboren met een gevoeliger zenuwstelsel. Ze voelen meer, reageren sterker. Niet omdat ze zwak zijn, maar omdat hun lichaam anders bedraad is.
Als een kind met zo’n gevoelig temperament opgroeit in een omgeving die dat niet begrijpt, krijgt het al snel het idee dat het te veel of juist niet genoeg is. Wanneer het kind dan opgroeit kan het zich onzeker in relaties gaan voelen.
Het kind kan zinnen gehoord hebben als:
- “Doe eens rustig.”
- “Niet zo gevoelig.”
- “Stel je niet aan.”
die vervolgens sterk in het onderbewustzijn blijven hangen. Omdat je voelt dat je anders bent, maar niet weet waarom.
Identificatieverwarring: jij bént niet dat deel die zegt 'Ik ben niet goed genoeg'
Hier komt iets belangrijks waar ik vaak met cliënten over spreek: identificatieverwarring.
Als je jarenlang hebt moeten overleven door je aan te passen, kun je op een dag gaan geloven dat je bent wie je je hebt moeten voordoen. Alsof je identiteit alleen maar bestaat uit de delen die je ooit hebt ontwikkeld om liefde of veiligheid te krijgen.
“Ik ben de pleaser.”
“Ik ben degene die altijd sterk moet zijn.”
“Ik ben het stille meisje dat niet lastig is.”
Maar die delen zijn niet wie jij werkelijk bent. Ze waren ooit nodig, maar ze zijn niet jouw kern.
Het gevaar van blijven geloven dat je dat deel bént
Zolang je denkt dat die overtuiging over jou gaat, blijf je proberen jezelf te repareren. Je leest boeken. Je volgt trainingen. Je past je opnieuw aan in relaties — ook met je ex.
Maar onder al die pogingen ligt steeds hetzelfde idee:
“Wie ik nu ben, is niet genoeg.”
En precies dát houdt het gevoel in stand.
Reflectievraag #3:
Als je eerlijk naar jezelf kijkt: welk deel in jou heeft het vaakst het stuur in handen als je denkt dat je niet goed genoeg bent?
In het volgende deel neem ik je mee in wat er lichamelijk en in je brein gebeurt als dat gevoel opkomt — en waarom praten vaak niet genoeg is om eruit te komen.
Wat er gebeurt in je lijf en je brein als je je niet goed genoeg voelt
Veel mensen denken dat het gevoel “niet goed genoeg te zijn” vooral iets psychisch is. Iets dat je met wat positieve gedachten wel kunt oplossen.
Maar dat klopt niet. Het zit dieper. Het zit letterlijk in je lichaam.
Het oeroude alarm in je brein
Ons brein heeft systemen die ons moeten helpen overleven. Bijvoorbeeld je CARE-systeem dat zorgt dat je verbinding zoekt. Of je PANIC/GRIEF-systeem, dat aan springt als je je verlaten voelt.
Als je gelooft dat je niet goed genoeg bent, gebeurt er iets ingewikkelds:
Je CARE-systeem wil contact, verbinding, liefde.
Maar je PANIC/GRIEF-systeem staat op scherp, bang voor afwijzing en pijn.
Je wilt liefde, maar je durft niet. En dat gevecht voel je soms in elke vezel van je lijf.
In mijn praktijk voor traumagericht hypnotherapie werk ik naast Havening, EMDR, fasterEFT ook met het emotioneel commandosysteem volgens Jaak Panksepp
Schaamte zet je lichaam op slot
Schaamte doet iets raars: het zet je hele systeem op stilstand.
Je hartslag verandert.
Je adem stokt.
Je spieren spannen zich.
Je hoofd wil zich verstoppen.
Alsof je denkt: “Als ik onzichtbaar ben, kan niemand me pijn doen.”
Dat voelt misschien veilig, maar het sluit je ook af van alles waar je naar verlangt: liefde, steun, verbondenheid. Het is een muur die alles buiten houdt — maar jou ook gevangen zet.
Waarom praten vaak niet genoeg is
Zelfs als je rationeel weet dat je wél waardevol bent, blijft dat oude gevoel terugkomen. Dat komt omdat het niet alleen een gedachte is, maar ook een lichamelijke ervaring.
Daarom werkt alleen praten vaak niet.
Je kunt je gedachten duizend keer veranderen, maar als je lichaam nog steeds in alarmstand staat, blijf je vastzitten.
Pas als je leert je lijf te kalmeren, ontstaat er ruimte voor nieuwe overtuigingen.
Reflectievraag #4:
Voel jij het in je lichaam als je denkt dat je niet goed genoeg bent? Waar voel je dat het meest?
In het volgende deel kijken we hoe dit allemaal doorwerkt in liefdesrelaties — en waarom juist je ex vaak zoveel triggert.
Jij bent niet één identiteit – er leeft een hele klas in jou
Veel mensen denken dat ze maar één identiteit zijn. Alsof er maar één stem is die zegt wie ze zijn, wat ze voelen en wat ze geloven.
Maar dat klopt niet.
In ieder mens leeft een hele klas vol leerlingen. Of, zoals sommige mensen het noemen: een groep stemmen.
Stemmen die allemaal iets willen zeggen
Soms zegt één stem in jou:
“Ik ben niet goed genoeg.”
Maar tegelijk is er vaak ook een andere stem die fluistert:
“Dat geloof ik niet helemaal. Er moet toch meer zijn dan dit?”
Als je écht geloofde dat je niet goed genoeg was, zou je je daar immers prima bij voelen. Maar dat is niet zo. Het schuurt. Het doet pijn. Dat komt omdat er meerdere delen in jou zijn die het niet met elkaar eens zijn.
Richard Schwartz en Internal Family Systems
Richard Schwartz, de grondlegger van Internal Family Systems (IFS), schreef daar een prachtig boek over: “Alle delen welkom.”
Hij noemt die stemmen in ons subpersoonlijkheden. Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar het is niets anders dan delen van jou die elk hun eigen verhaal hebben. Hun eigen emoties. Hun eigen wensen en angsten.
Dat heeft niets te maken met een persoonlijkheidsstoornis. Het is volkomen normaal. In mijn praktijk, en ook in de Liefdespijn Reset Academy, werk ik veel met deze delen. Omdat ze zó belangrijk zijn om te begrijpen wie je bent — en waarom je soms zo’n strijd voelt in jezelf.
Je hoort het mensen vaak zeggen
“Er is een deel in mij dat zegt: ik ben niet goed genoeg, niet de moeite waard.”
“Maar er is ook een ander deel dat dat niet helemaal gelooft.”
Die tweede stem is jouw hoop. Jouw kracht. Jouw nieuwsgierigheid. Het is het deel dat wéét dat je meer bent dan je oude overtuigingen.
Waarom dit zo belangrijk is
Zolang je denkt dat je maar één identiteit hebt, voel je je machteloos tegenover die ene negatieve stem. Maar zodra je ziet dat het slechts één deel is — en niet jouw hele wezen — krijg je ruimte. Je kunt luisteren naar wat dat deel nodig heeft. Maar je hoeft het niet de baas van je leven te maken.
Jij bent niet die ene stem die zegt dat je niet goed genoeg bent.
Jij bent degene die al die stemmen kan horen — en kan kiezen naar wie je luistert.
Waarom liefdesrelaties je oude pijn zo snel aanraken
Liefdesrelaties zijn misschien wel de scherpste spiegel voor het gevoel van “niet goed genoeg zijn.”
Niet omdat je zwak bent. Maar omdat relaties precies díe plek in jou raken waar je het meest kwetsbaar bent: je verlangen om gezien en geliefd te worden.
Je ex als spiegel voor oude pijn
Na een breuk kun je blijven geloven dat het allemaal aan jou lag. Of dat je ex de enige was die ooit echt bij je paste. Maar vaak speelt er meer.
Je ex is niet zomaar een persoon.
Hij of zij wordt onbewust een symbool voor iets groters:
Het verlangen om eindelijk echt gezien te worden.
De hoop dat iemand je bewijst dat je wél genoeg bent.
Het bewijs dat je liefde waard bent.
Ik zie het vaak gebeuren in mijn praktijk. Neem Thomas, 44. Zijn ex had hem verlaten, en hij zei:
“Ik dacht dat ik over haar heen was. Tot ik laatst een vrouw ontmoette die me alleen al met één opmerking helemaal onderuit haalde.”
Het was iets kleins. Ze zei: “Misschien passen wij niet zo goed bij elkaar.” En ineens zat Thomas weer middenin dat oude gevoel. Hij werd fel. Ging haar overtuigen. Tot hij zelf besefte:
“Ik reageer hier niet als volwassen man. Maar als die jongen van tien, die zich steeds moest bewijzen tegenover zijn vader.”
Dat is hoe relaties werken. Ze spiegelen je diepste overtuigingen. Soms is het niet je partner die je afwijst — maar je eigen overtuiging die opnieuw actief wordt.
Reflectievraag #5 :
Kun jij een moment herinneren waarop je partner iets zei, en je veel heftiger reageerde dan logisch leek? Waar ging dat eigenlijk over?
Daar ligt de sleutel. Niet om jezelf te veroordelen. Maar om te zien: dit ben ik niet helemaal. Dit is een deel dat bang is, maar ik ben meer dan dat.
Hoe oude patronen zich herhalen
Veel mensen kiezen onbewust partners die iets vertrouwds oproepen uit vroeger. Niet omdat ze dat willen, maar omdat hun zenuwstelsel zoekt naar iets bekends — zelfs als dat pijnlijk is.
Soms uit zich dat zo:
Je valt steeds op mensen die afstandelijk, kritisch of onvoorspelbaar zijn.
Of je wordt zelf afstandelijk of kritisch, uit angst om opnieuw gekwetst te worden.
En zo speel je keer op keer hetzelfde toneelstuk. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je systeem overleven belangrijker vindt dan geluk.
Hoe de innerlijke criticus relaties beïnvloedt
Je innerlijke criticus kan je liefdesleven op twee manieren saboteren:
Tegen jezelf:
“Natuurlijk ging hij of zij weg. Wie zou er nou bij mij willen blijven?”
Je gaat pleasen, je grenzen vervagen, of je doet nóg harder je best om geliefd te worden.
Tegen de ander:
“Hij of zij was toch niet goed genoeg voor mij.”
Je bouwt muren. Je sluit je hart. Maar diep vanbinnen blijft er hunkering naar verbinding.
Het gevaar van muren bouwen
De criticus is niet je vijand. Hij probeert je te beschermen tegen pijn. Maar hij houdt je ook klein en afgesloten. En zo leef je niet in verbinding met een ander, maar met je eigen angst.
Reflectievraag #4:
Wat doe jij meestal als je je niet goed genoeg voelt in een relatie: trek je je terug, of probeer je juist harder je best te doen?
In het laatste deel kijken we naar praktische stappen om uit dat oude verhaal te stappen — en terug te keren naar jezelf.
Daar ligt de sleutel. Niet om jezelf te veroordelen. Maar om te zien: dit ben ik niet helemaal. Dit is een deel dat bang is, maar ik ben meer dan dat.
Praktische stappen om het gevoel “ik ben niet goed genoeg” te doorbreken en het zelfvertrouwen te verhogen
Je hoeft niet van de ene op de andere dag te geloven dat je goed genoeg bent. Het begint met kleine stappen. Stappen die je helpen om uit dat oude verhaal te stappen — en weer contact te maken met wie je werkelijk bent.
Stap 1 – Herken het verhaal
Alles begint met opmerken. Zeg tegen jezelf:
“Ah… daar is dat oude verhaal weer.”
Door het een verhaal te noemen, maak je ruimte. Het is iets wat je hébt, niet iets wat je bént.
Stap 2 – Vind het deel in jezelf dat dit gelooft
Vraag jezelf af:
“Welk deel in mij denkt dat ik niet genoeg ben?”
Is het een klein, bang kind? Een kritische volwassene? Of misschien een deel dat altijd wil pleasen? Door het te herkennen, haal je het uit de schaduw.
Stap 3 – Breng zachtheid naar dat deel
Leg je hand op je hart of buik. Adem rustig in en uit. Zeg iets als:
“Ik zie je. Je hebt geprobeerd me te beschermen. Maar ik ben nu volwassen en ik kan het dragen.”
Dat klinkt simpel. Maar het kan precies dat beetje ruimte geven dat je nodig hebt.
Stap 4 – Verzamel bewijs van wie je wél bent
Schrijf elke dag drie kleine dingen op die laten zien dat je waardevol bent. Geen grote prestaties — juist gewone dingen, zoals:
- Dat je iemand hebt geholpen.
- Dat je iets hebt afgemaakt, hoe klein ook.
- Dat je iets hebt gedaan wat je spannend vond.
Zo train je je brein om nieuwe ervaringen toe te laten.
Stap 5 – Kalmeer je lichaam
Je kunt je gedachten niet veranderen als je lijf nog in paniekstand staat. Probeer:
- Langer uit te ademen dan in.
- Je schouders te ontspannen.
- Even stil te staan en je voeten stevig op de grond te voelen.
Als traumagericht hypnotherapeut pas ik naast hypnose nog vele andere modellen toe. Voorop staat dat we werken met het onderbewustzijn en de programmeringen die voelbaar zijn in je lichaam. Je zenuwstelsel kan zo tot rust komen en helen.
Stap 6 – Kies andere woorden
Woorden vormen nieuwe paden in je brein. Zeg niet langer:
“Ik ben niet goed genoeg.”
Maar probeer:
“Ik ben onderweg. En dat is oké.”
Stap 7 - Noem jezelf bij je voornaam
Veel mensen zeggen automatisch “Ik ben niet goed genoeg.”
Maar dat maakt het gevoel alleen maar groter, alsof het hele verhaal de waarheid is.
Ik leer mijn cliënten iets anders.
Als je een doemdenkende gedachte krijgt, zeg dan niet “ik”, maar spreek jezelf toe met je eigen naam. Bijvoorbeeld:
“Hee Kees, daar gaan we weer, met gedachten als: ik ben niet goed genoeg.”
Door je eigen naam te gebruiken, schep je afstand. Het helpt je zien dat die gedachte een deel van jou is — maar niet alles wat je bent.
Wat kun je dan doen?
Nadat je jezelf toespreekt, stel jezelf een helpende vraag. Bijvoorbeeld:
“Wat zou nu een volgende gedachte kunnen zijn die mij wél helpt?”
Of:
“Is dit echt de enige waarheid, of is er ook een andere mogelijkheid?”
Zo haal je jezelf uit het automatische verhaal. En maak je ruimte om iets nieuws te kiezen.
Reflectievraag #5:
Welke naam zou jij tegen jezelf willen gebruiken als je merkt dat je weer denkt: ik ben niet goed genoeg?
Oefening – Speel met je gedachten en voel het verschil
Soms helpt het niet om alleen maar nieuwe gedachten te denken. Soms moet je ze ervaren. Hier een oefening die ik vaak met cliënten doe — simpel, maar verrassend effectief.
Stap 1 – Spreek het langzaam uit
Zeg eens héél langzaam:
“Iiiiiiiik beeeeeen nieieieieet goeoeoeoeod genoeoeoeoeg.”
Doe het overdreven. Rek de woorden uit. Maak het lang en dramatisch.
Je zult merken… het klinkt ineens belachelijk. Alsof je hoort hoe absurd de zin eigenlijk is. Het haalt meteen een stukje macht weg uit de gedachte.
Stap 2 – Welk dier ben jij?
Stel jezelf deze vragen:
Welk dier ben jij als je zegt: “Ik ben niet goed genoeg”?
Misschien voel je je een klein, zielig vogeltje. Ineengedoken, kwetsbaar.Welk dier ben jij als je denkt: “Ik ben sterk en trots op wie ik ben”?
Misschien ben je dan een leeuw. Groot, krachtig, met opgeheven hoofd.
Je kunt je voelen als een zielig vogeltje..
of als een trotse krachtige leeuw
Hoe voelt “niet goed genoeg” – en hoe voelt je kracht?
Laten we hiermee eens een oefening doen:
Sluit je ogen. Stel je eerst voor dat je dat kleine, kwetsbare vogeltje bent. Ga zo staan. Voel hoe je adem verandert. Hoe je lijf kleiner wordt. Sta jezelf toe om dit echt even goed te voelen.
Sta daarna op. Zet je voeten stevig neer. Recht je rug. Rol je schouders naar achteren. Word die krachtige trotse leeuw. Geef jezelf ook hier enkele minuten om dat te voelen. Voel hoe anders je adem gaat. Hoe je blik verandert. Hoe je lijf zich vult met ruimte.
Voel het verschil. Is het niet opmerkelijk hoe anders dat voelt?
Een inkoppertje…
Er is nog iets. Iets wat ik vaak zeg tegen mensen die steeds denken: “Ik ben niet goed genoeg.”
Elke keer dat je dat zegt, veroordeel je eigenlijk de creator van jouw leven, jouw schepper, het universum, God — of hoe jij het ook wilt noemen. Je zegt eigenlijk:
“Ik kan het beter dan de schepper. Want blijkbaar ben ik niet goed genoeg gemaakt.”
Maar de natuur maakt geen fouten. Je bent precies zoals je hoort te zijn. Met als je mooie en minder mooie kanten, met je licht, je donker, je kracht en je kwetsbaarheid.
Laat dat landen in jezelf: Je bent ok, niet fout of mislukt. Zelfs niet als je nu denkt wat je allemaal niet goed hebt gedaan, dat je anders had moeten reageren en al helemaal niet als een ander zegt wat je allemaal niet goed doet of hebt gedaan.
Een gedachte om mee te nemen
Het gevoel dat je niet goed genoeg bent, lijkt soms een keiharde waarheid. Maar het is een oud verhaal. Een verhaal dat ooit is ontstaan om je te beschermen.
Jij bént niet dat verhaal. Jij bent degene die het kan herschrijven.
Dus hier nog deze vraag om dit allemaal anders te doen:
Als je één klein stapje zou zetten vandaag, wat zou dat dan zijn?
En zelfs als je nu nog denkt dat je niet goed genoeg bent, wil ik je dit meegeven: je hoeft niet alles in één keer op te lossen. Het begint met zien wat er in je speelt — en jezelf niet langer te veroordelen. Iedere stap, hoe klein ook, telt.
Want hoe ingewikkeld je verhaal ook lijkt: je bent veel meer dan je oude overtuigingen. En liefde, ook voor jezelf, is nooit voorgoed verloren.
Sta jezelf toe om nieuwsgierig te blijven. Niet naar wat er mis is met jou, maar naar wie je nog meer bent dan je ooit hebt gedacht.
Veel gestelde vragen over 'Ik ben niet goed genoeg'
Hoe weet ik of mijn gevoel “niet goed genoeg” uit mijn jeugd komt?
Vaak merk je het aan hoe groot je emotionele reactie is op iets kleins. Bijvoorbeeld als een opmerking van je ex voelt alsof je hele bestaansrecht wegvalt. Dan raakt het iets ouds, niet alleen het hier-en-nu.
Kan ik dit gevoel helemaal kwijtraken?
Het kan zachter worden. Minder aanwezig. Maar het gaat niet altijd helemaal weg. Wat wel kan: dat het niet meer je leven of relaties bepaalt. Dat jij er de regie over krijgt.
Waarom komt het juist zo heftig op na een relatiebreuk?
Omdat liefdesverdriet je verlangen om gezien en geliefd te worden direct raakt. Je brein koppelt het verlies van je ex vaak onbewust aan oude ervaringen van niet gezien of niet goed genoeg zijn.
Helpt praten met vrienden of familie?
Soms wel. Maar vaak blijf je toch vastzitten, omdat vrienden en familie het gevoel willen oplossen of bagatelliseren. Professionele hulp kan je helpen om dieper te kijken naar waar het echt vandaan komt.
Moet ik eerst helemaal van mezelf houden voordat ik een relatie kan hebben?
Nee. Niemand houdt altijd volledig van zichzelf. Het helpt wel om bewust te zijn van je patronen en te leren jezelf op te vangen op moeilijke momenten. Dat maakt relaties gezonder en veiliger.
